Ο Ζάουμε Καμπρέ γεννήθηκε το 1947 στη Βαρκελώνη. Σπούδασε καταλανική φιλολογία και διδάσκει στο πανεπιστήμιο της Lleida. Για το Οι φωνές του ποταμού Παμάνο τιμήθηκε το 2005 με το βραβείο Καταλανών κριτικών. Η περιπέτεια της αυτονομίας της Καταλονίας μέσα από τις συνέπειες των πράξεων ανθρώπων που δεν επέτρεψαν ποτέ στον εαυτό τους να συγχωρέσουν. Μυθοπλασία … Περισσότερα
Η φετινή φθινοπωρινή ισημερία, συμβαίνει στις 10:21 μ.μ την Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου. Αυτό σηματοδοτεί την πρώτη ημέρα του φθινοπώρου στο βόρειο ημισφαίριο, και την πρώτη ημέρα της άνοιξης στο νότιο ημισφαίριο. Όσοι βρίσκονται πάνω απ’ τον ισημερινό έχουν ήδη παρατηρήσει ότι ο ήλιος δύει νωρίτερα. Οι πολλές ώρες μιας καλοκαιρινής ημέρας, αρχίζουν να δίνουν τη … Περισσότερα
Ήξερε να λέει παραμύθια η γιαγιά μου Παραμύθια που φέρνανε στα μάτια του παιδιού ύπνο, όπως τα αστέρια φέρνουνε τη νύχτα. Τα παραμύθια της μοιάζανε το ένα με το άλλο. Σ’ όλα όμως υπήρχε μια στιγμή που σαν έφτανε η γιαγιά μου, εγώ, κι αν ακόμα κυλούσε ο ύπνος από τα μάτια στα μάγουλά μου … Περισσότερα
Αποσπάσματα από το βιβλίο: Μην παίρνετε λοιπόν ποτέ τοις μετρητοίς τη δυστυχία των ανθρώπων. Ρωτήστε τους μονάχα αν μπορούν ακόμη να κοιμηθούν… Αν ναι, τότε είναι όλα εντάξει. Αυτό αρκεί. Έχει ο καθείς μας τους λόγους του να αποδράσει απ’ τη μύχια μιζέρια του και, για να το καταφέρει, παίρνει το ευκολότερο μονοπάτι που του … Περισσότερα
Μεγαλωμένος στην περίοδο της οικονομικής κρίσης, όπου πολλές οικογένειες γονάτισαν στερούμενες ακόμη και τα απαραίτητα, ο μικρός Λευτέρης ξεκινά το Γυμνάσιο στο σχολείο του χωριού του. Συνεσταλμένος αλλά ευτυχής συνάμα που πηγαίνει στο μεγάλο σχολείο, όπως έλεγε η αγαπημένη του γιαγιά, θα μύριζε πλέον γράμματα κι όχι τον τίμιο μεν αλλά χαρακτηριστικό δε ιδρώτα του … Περισσότερα
Άφησε με νάρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε! Είναι καλό το φεγγάρι, -δε θα φαίνεται που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις. Άφησέ με νάρθω μαζί σου.
Μια ευφάνταστη ιστορία από τη συγγραφέα που ξεκινά σαν τραγωδία, αλλά όλα στο τέλος το ένα μετά το άλλο έχουν αίσιο τέλος. Ωραία γραφή και εξαίσια πλοκή.
Ένα ξεχωριστό μυθιστόρημα με περίτεχνο τρόπο στημμένο, που ξεχειλίζει από βαθύτερα νοήματα. Άραγε υπάρχει μνήμη χωρίς γλώσσα, αναρωτιέται ο συγγραφέας; Σε ποιον βαθμό η γλώσσα καθορίζει αυτό που είμαστε, το παρελθόν και το μέλλον μας, την εθνική ταυτότητα αλλά και την προσωπικότητά μας; Ένα ψυχολογικό θρίλερ αναζήτησης και ταυτόχρονα ένα τρυφερό ταξίδι στον ψυχισμό ενός … Περισσότερα
Το μυθιστόρημα του Σαλμάν Ρουσντί είναι ένας αριστουργηματικός, ένας τεράστιος πίνακας ζωγραφικής που στον καμβά του αποτυπώνεται το ανθρώπινο μεγαλείο και η αχρειότητα. Είναι ένα έπος, ένα ρομαντικό ποίημα, ένα μαγικό παραμύθι, είναι όλα αυτά μαζί και κάτι ακόμη πιο σημαντικό: ένα αισιόδοξο μήνυμα προς τον άνθρωπο.
